Wybrzeże Słowińskie

Bardzo ciekawą formą przyrodniczą Wybrzeża Słowińskiego są ruchome wydmy. Zajmują obszar 500 ha i znajdują się na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, 6 km na zachód od wsi Rąbka. Najwyższe z nich to barchany o ramionach skierowanych na wschód, niższe i mniej ruchliwe są wydmy paraboliczne z ramionami zwróconymi na zachód. Największą wydmą jest Łącka Góra (35 m n.p.m.), przez którą prowadzi szlak turystyczny. Jej nazwa pochodzi od małej wsi Łączki, zasypanej piaskiem w XVIII w. Wydmy, zależnie od kierunku i siły wiatru, przesuwają się na wschód od kilku do kilkunastu metrów w ciągu roku (rekord to 25 m na rok). Efektem rozwoju osadnictwa i wiążącego się z nim wypalania lasów i wycinania drzew było uruchomienie piasków w średniowieczu. Zasypały one kilka wiosek i zmusiły mieszkańców Łeby do opuszczenia osady. Pola ruchomych piasków miały największą powierzchnię na przełomie XVIII i XIX w., potem znaczną część wydm ustabilizowano, nasadzając sosny. W zagłębieniach wydm można obserwować unikatowe w skali Europy procesy sukcesji roślin i zwierząt na piasku, począwszy od zbiorowisk mikroskopijnych glonów, grzybów i pierwotniaków, poprzez różne postacie muraw i wrzosowisk, aż do boru sosnowego. Zagłębienia kryją niespodzianki i pułapki. Silnie rozwodniony piasek tworzy „trzęsawki" - miejsca, w których można szybko zapaść się po kolana i głębiej.